.jpeg)
Het is redelijk om je dat af te vragen. Je overweegt om in open water te gaan met een dier zo groot als een stadsbus, en iemand vraagt je erop te vertrouwen dat het goed komt. Dit is wat ik je zou vertellen.
In het wild zijn er, buiten de historische context van de walvisvangst, geen gedocumenteerde gevallen van een bultrug die schade toebrengt aan een menselijke zwemmer. Niet één. Dit zijn filtervoeders — ze eten krill en kleine vissen door water door baleinplaten te persen. We zijn gewoon niet iets waar ze op een agressieve manier mee kunnen omgaan.
Bultruggen in Tonga variëren van nieuwsgierig tot totaal onverschillig voor de mensen die in hun buurt zweven. Moeders met jonge kalveren hebben de neiging afstand te houden, wat goede gidsen lezen en respecteren. Rustende walvissen houden vaak hun positie vast wanneer zwemmers dichtbij het water ingaan — niet omdat ze je verwelkomen, maar omdat ze ontspannen genoeg zijn om er niets om te geven.
De kalveren zijn meestal nieuwsgierig. Jonge bultruggen zwemmen soms op eigen initiatief naar een groep snorkelaars toe, cirkelen langzaam rond voordat ze terug naar hun moeder afdrijven. Dat zijn de ontmoetingen waar mensen jaren later steeds over blijven praten.
Eerlijk gezegd: de risico's zijn reëel, maar het zijn niet de risico's die je je voorstelt. Een bultrugstaartbot is 5-6 meter lang. Wanneer het door water beweegt, zelfs langzaam, zorgt het voor een aanzienlijke verplaatsing. Onbedoeld in die wasbeurt terechtkomen is desoriënterend en kan fysiek zwaar zijn. Het bootverkeer rond ontmoetingen met walvissen vormt een risico als de communicatie niet goed verloopt. Kou en vermoeidheid in open water zijn echte overwegingen gedurende een lange week.
Geen van deze is uniek voor het zwemmen in walvissen. Het zijn dezelfde risico's als elke activiteit in open water, en ze worden op dezelfde manier beheerd: ervaren gidsen, kleine groepen, duidelijke protocollen en aandacht besteden aan wat de dieren doen voordat iemand het water in gaat.
Het vergunningensysteem van Tonga beperkt ontmoetingen in het water tot vier zwemmers tegelijk per walvis. Dat aantal bestaat zowel om ethische als om veiligheidsredenen. Operators die deze reizen al jaren organiseren, hebben hun volledige reputatie opgebouwd om dit goed te doen. Ze lezen het gedrag van dieren voor elke inzending. Ze halen mensen uit het water als er iets niet klopt. Ze nemen geen sluiproutes omdat hun bedrijf — en de voortdurende toestemming om in deze ruimte te opereren — afhangt van een goede bedrijfsvoering.
Je hoeft geen sterke zwemmer te zijn. Vinnen en een wetsuit zorgen voor een aanzienlijk drijfvermogen. Je moet je echt op je gemak voelen in de oceaan — niet in paniek raken door open water, niet iemand die nog nooit heeft gesnorkeld. Als je rustig in de zee kunt zweven en zonder angst door een snorkel kunt ademen, heb je wat nodig is voor deze ervaring.
Op het moment dat een walvis van 15 meter onder je voorbij drijft in helderblauw water, verdwijnt al je zorgen of dit een goed idee was. Wat daarvoor in de plaats komt, is moeilijker te omschrijven, maar de meeste mensen die het hebben gedaan, zeggen dat het het dichtst bij het gevoel is gekomen dat ze zich echt klein voelen in de wereld — en dat ze dat volkomen, onverwacht geweldig vinden.
