.jpeg)
Een verrassend aantal mensen die zich aangetrokken voelen tot expedities met wilde dieren in de oceaan, hebben een zekere mate van angst voor open water. Het goede nieuws is dat dit bijna altijd beheersbaar is met de juiste aanpak, en als je er doorheen werkt, krijg je vaak enkele van de meest lonende ervaringen van de hele reis.
Angst voor open water houdt meestal een combinatie in van het niet kunnen zien van de bodem, niet weten wat zich onder je bevindt, ver van de kust zijn en het gevoel in een omgeving te zijn waar je geen controle hebt. Dit zijn rationele reacties op een werkelijk onbekende omgeving, geen tekenen van zwakte of ongeschiktheid voor oceaanactiviteiten. Het zenuwstelsel maakt niet gemakkelijk onderscheid tussen situaties die onbekend zijn en situaties die gevaarlijk zijn. Training en herhaalde blootstelling veranderen die kalibratie in de loop van de tijd.
Als open water je angstig maakt, is de slechtste strategie om te wachten tot je op een boot midden op de oceaan zit om erachter te komen hoe je daarmee om moet gaan. De beste strategie is een geleidelijke, opzettelijke blootstelling vóór de reis. Een sessie in het zwembad met je snorkeluitrusting helpt je lichaam te wennen aan het gevoel van langdurig ademen door een snorkel en met je gezicht onder water zweven. Dan een ondiepe, kalme, heldere watermassa. Dan een iets diepere, iets minder heldere. Elke stap zorgt voor de neurologische vertrouwdheid die je zenuwstelsel nodig heeft om open water te classificeren als beheersbaar in plaats van bedreigend.
Angst in open water komt bijna altijd tot uiting door te ademen. Ondiepe, snelle ademhalingen creëren een feedbacklus: je lichaam interpreteert de snelle ademhaling als een signaal dat er iets mis is, wat de angst verhoogt, waardoor de ademhaling sneller gaat. Het opzettelijk vertragen van je uitademing is de snelste manier om deze cyclus te onderbreken. Oefen langzaam en volledig uitademen via je snorkel voordat je angstig wordt. Als de angst dan begint, heb je een automatisch hulpmiddel.
Veel mensen met angst voor open water hebben een specifieke trigger: naar beneden kijken en diepblauw of donker water onder zich zien. Het instinct is om niet naar beneden te kijken. De betere aanpak is om naar beneden te kijken, te erkennen wat je ziet en jezelf eraan te herinneren dat de diepte niet het gevaar is. Waar je op drijft is hetzelfde, of je nu 5 meter of 500 meter onder je zit. Je bent niet in het water op een manier die diepte relevant zou maken. Je zit er bovenop.
Angst wordt aanzienlijk verminderd door in een groep te zitten waar je je psychologisch veilig voelt om dit te erkennen. Als je op reis bent met vreemden die elkaar niet goed kennen, kan het vervelend zijn om te zeggen dat je zenuwachtig bent. In een goed samengestelde kleine groep blijkt dezelfde bekentenis vaak door minstens één andere persoon gedeeld te worden, wat het meteen minder isolerend maakt. Dit is een van de praktische voordelen van reizen met mensen die geselecteerd zijn om compatibel te zijn met elkaar.
De meeste mensen met lichte tot matige angst voor open water merken dat als ze eenmaal in het water zijn met een dier dat ze kwamen bekijken, de angst aanzienlijk afneemt. De focus verschuift volledig. Er zijn veel verhalen van mensen die oprecht bang waren voordat ze het water in gingen en die beschrijven dat ze in de aanwezigheid van een walvis of een mantarog waren op het moment dat ze vergaten bang te zijn. Het repareert niets permanent, maar het laat het zenuwstelsel wel iets zien wat het voorheen niet had: een bewijs dat het water goed kan zijn.
